Karin van der Molen – Looking for a place to sit between my memories

Karin van der Molen heeft ‘Atlantis/De verdronken stad’ vormgegeven als flarden van haar wereldbeeld als kind. Die wereld en dat kind zijn verdwenen, toch werpt hun herinnering soms een nieuw licht op het hedendaagse. Als basis voor haar werk gebruikte Karin oude, gevonden stoeltjes, waarop een wereldbeeld gebouwd is waarin van alles mogelijk is. Een bouwsel dat geboren zou kunnen zijn in een ‘Shade of Silence’, de ingrediënten gevonden in een leegstaand en vervallen gebouw, zoals Elise van der Linden die fotografeerde. Een stoeltje is verweven in een web van stokjes, het huisje in aanbouw op de zitting staat veilig en beschermd, maar kan het weefsel niet verlaten. De nostalgie om wat verdwenen is spiegelt zich aan de stekelige beperking van de omgeving.

looking for a place (002)

Karin van der Molen has shaped ‘Atlantis / De drowned city’ as fragments of her world view as a child. That world and that child have disappeared, yet their memory sometimes throws a new light on the present. As a basis for her work Karin used old, found chairs, on which a world view has been built in which everything is possible. A building that could be born in a ‘Shade of Silence’, the ingredients found in an empty and derelict building, like Elise van der Linden founds the places weh photographed. A chair is woven into a web of sticks, the house under construction on the seat is safe and protected, but can not leave the fabric. The nostalgia for what has disappeared is reflected in the prickly restriction of the environment.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close