Marianne Lammersen – Tile Windows / In Transit

Tile Windows ademt verlatenheid, maar de vergankelijkheid is nog niet helemaal ingezet. Er hangt een koude sfeer, waar de betegelde muren het door spinrag gefilterde licht van buiten weerspiegelen. Te klein voor een badkamer, te diep voor een toiletruimte, wat was deze plek, waar verval langzaam zijn intrede doet? En wat komt hierna? Het licht door de ramen lijkt de enige ontsnapping uit de ruimte.

Marianne koos ervoor het raam uit deze gefotografeerde cel in een ander daglicht te plaatsen. De gefotografeerde ruimte wordt in haar werk een structuur waaraan cocon-achtige vormen hangen. De ruimte toont zich open naar de kijker, en ook de hangende objecten zijn in transitie. Het geblazen glas doet de architectonische vormen breken. De raampjes lijken de weg naar buiten – naar een nieuw begin.

In Transit toont een transitie waarbij nog niet duidelijk is hoe het volgende stadium eruit ziet. Welke vorm/identiteit komt er voor in de plaats? In samenspel met Elise’s foto lijken de cocons zich te ‘ontpoppen’ in de door haar gefotografeerde geïsoleerde ruimte. Een broedplaats, een wachtruimte, waar een transitie plaats kan vinden. De combinatie van werken vertelt ons dat waar iets verloren gaat, tegelijkertijd ruimte ontstaat voor iets nieuws, voor nieuwe en volgende vormen.

Beide werken hebben iets onheilspellend, onwetend over de geschiedenis van de gefotografeerde ruimte, en niet wetend wat zich binnen de cocons ontwikkelt.

In Transit5

Tile-windows-Shades-of-Silence-web

Tile Windows vibrates desolation, but the impermanence is not yet fully deployed. There is a cold atmosphere, where the tiled walls reflect the filtered light from outside. Too small for a bathroom, too deep for a toilet room, what was this place, where decay slowly makes its appearance? And what comes after? The light through the windows seems to be the only escape from the space.

Marianne chose to put the window out of this photographed cell in a different perspective. The photographed space in her work becomes a structure with cocoon-like forms. The space is open to the viewer, and the hanging objects are also in transition. The blown glass breaks the architectural forms. The windows seem to be the way out – to a new beginning.

Transit shows a transition in which it is not yet clear what the next stage looks like. Which shape / identity is in place? In combination with Elise’s photo, the cocoons seem to ‘pop out’ in the isolated space that she has photographed. A breeding ground, a waiting room, where a transition can take place. The combination of works tells us that where something is lost, space is created for something new, for differeent forms.

Both works have something ominous, ignorant about the history of the photographed space, and not knowing what develops within the cocoons.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close