Het helen van de tranen

Het verhaal van Atlantis, de verdronken stad, is opgetekend door Plato. De stad, de cultuur, die eerst heel was – een soort paradijs – en vervolgens in verval raakte met als gevolg machtsvertoon, misbruik en corruptie. Het verhaal van Adam en Eva in het Paradijs – een plek van heelheid totdat Eva een appel van de verboden boom plukte en er een hap uit nam. Het verhaal van Lemurië waar onze oorspronkelijke zuiverheid, transparantie, hooggevoeligheid en hogere vermogens die nog in lijn met de Bron waren en het leven liefde was, tot een einde kwam.  Het lijken vergelijkbare gebeurtenissen, mythen die zichzelf steeds weer herhalen. Mythen met een boodschap over hoe de mens innerlijk verdeeld raakte en welke gevolgen dit had voor de buitenwereld die uitgroeide tot de wereld waarin wij leven. Een wereld waarin verschillen uitvergroot worden in plaats van dat gezocht wordt naar overeenkomsten. Waarin het mannelijke en vrouwelijke niet in balans is en wederzijds niet wordt geëerd.

Er groeit een groot verlangen naar nieuw evenwicht, naar ruimte en ontvankelijkheid voor tegenstellingen. In de tentoonstelling Atlantis staat het werk van Elise van der Linden centraal. Zij verbeeldt in een serie foto’s de schoonheid van verval. Als metafoor voor plekken van eenheid waarin pijn en liefde elkaar onvoorwaardelijk kunnen ontmoeten. Als we in onszelf en in onze relaties alle gevoelens zonder oordeel kunnen toelaten zodat ze naast elkaar mogen bestaan, dan verliest zowel goed als kwaad zijn betekenis en kunnen we extremen ervaren als aspecten van het leven die in eenheid naast elkaar in ons, in de wereld en tussen mensen, landen en culturen mogen bestaan.

Healing the tears

The story of Atlantis, the drowned city, is written down by Plato. The city, the culture, which at first was whole – a kind of paradise – and then fell into disrepair, resulting in a display of power, abuse and corruption. The story of Adam and Eve in Paradise – a place of wholeness until Eve plucked an apple from the forbidden tree and took a bite out of it. The story of Lemuria where our original purity, transparency, high sensitivity and higher abilities that were still in line with the Source and life was love came to an end. They seem similar events, myths that repeat themselves over and over again. Myths with a message about how people became divided internally and what consequences this had for the outside world that grew into the world in which we live. A world in which differences are magnified instead of  where we look for similarities. A world in which the male and female are not in balance and are not honored.

There is growing a great desire for a new balance, for space and receptiveness to opposites. In the exhibition Atlantis, the artworks of Elise van der Linden are central. She depicts the beauty of decay in a series of photographs. As a metaphor for places of unity in which pain and love can meet unconditionally. If in ourselves and in our relationships we can allow all feelings without judgment so that they may exist side by side, both good and evil lose their meaning and we can experience extremes as aspects of life that are in unity together in us, in the world. and may exist between people, countries and cultures.

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close